8 maart 2026 – Regelmatig wordt de voorzitter van Behoud het Borrebos gevraagd naar een stemadvies voor 18 maart. Provinciaal en landelijk is zijn keuze duidelijk (Partij voor de Dieren). In Baarn is er echter geen partij waarin hij zijn vertrouwen kan stellen. Daarom brengt hij een blanco stem uit. Dat haar voorzitter op persoonlijke titel zijn stemkeuze niet onder stoelen of banken steekt, betekent overigens niet dat de stichting zelf een stemadvies geeft. Toch wil zij met het oog op de aanstaande verkiezingen wel iets kwijt over het Baarnse politieke bedrijf. En dan niet alleen over de gemeenteraad, maar ook over het college van burgemeester en wethouders.
Hoe men ook aankijkt tegen de activiteiten van de stichting Behoud het Borrebos en hoe weinig waarde men ook wil hechten aan de opvattingen van haar voorzitter, één feit valt moeilijk te negeren. In de afgelopen jaren heeft geen enkele Baarnse politieke partij ooit de moeite genomen om met de stichting of met haar voorzitter in gesprek te gaan over de motieven achter het verzet tegen een grootschalig permanent azc op het voormalige kazerneterrein in het Borrebos bij Paleis Soestdijk, midden in het Natuurnetwerk Nederland. Dat zegt meer over het niveau van de lokale politiek dan over het werk van de stichting.
Zelfs de door Behoud het Borrebos herhaaldelijk gesignaleerde vervuiling van het bosgebied rond het azc vormde voor geen enkel raadslid aanleiding om contact met de stichting op te nemen. Ook niet voor partijen die zich graag als verdedigers van de natuur presenteren en er met enige regelmaat met prikstokken op uit trekken om de Baarnse bermen van zwerfvuil te verlossen, waarna dat breed wordt uitgemeten in de lokale pers.
In een volwassen democratie hoort het vanzelfsprekend te zijn dat politieke partijen het gesprek aangaan met maatschappelijke organisaties die zich met inhoudelijke argumenten mengen in het debat over natuur, ruimtelijke ordening en leefomgeving. Zeker wanneer die organisaties kritische vragen stellen. Juist dan ligt het voor de hand het gesprek aan te gaan. In Baarn geldt echter een andere reflex. Kritiek wordt niet weerlegd, maar genegeerd. Niet omdat de argumenten ontbreken, maar omdat men er eenvoudigweg niet op wil ingaan. Het resultaat is een vorm van lokale politiek die liever om kritische burgers heen loopt dan met hen in gesprek gaat. Wie dat consequent volhoudt, hoeft zich niet te verbazen wanneer het vertrouwen in de lokale politiek steeds verder afbrokkelt.
