Het is goed dat de Eugene Leenders in de Baarnsche Courant van 5 september de ernst van de misstanden op het azc in het Borrebos bij Paleis Soestdijk beschrijft. Maar de meest voor de hand liggende vraag wordt niet gesteld: waarom zitten die kwetsbare jongeren überhaupt in een afgelegen bos, ver weg van toezicht en samenleving?
Wie iets begrijpt van sociale veiligheid weet dat je een azc nooit in een afgelegen bosgebied zet. Binnen de samenleving worden jongeren gezien, worden signalen op tijd opgevangen en raken misstanden niet onder de radar.
Daar komt bij dat de gemeente Baarn, het COA en projectontwikkelaar MeyerBergman Erfgoed Groep doelbewust hebben gekozen voor een plek buiten het stedelijk gebied, terwijl er voor dit gebied een strikt verstedelijkingsverbod geldt op basis van de Utrechtse Omgevingsverordening. Een verbod dat bovendien in januari 2024 nog eens is bevestigd door de Raad van State in haar vernietigende uitspraak over het bestemmingsplan van Landgoed Soestdijk.
Samengevat: de locatie in het Borrebos is niet alleen onverantwoord vanuit het oogpunt van sociale veiligheid, maar ook juridisch onhoudbaar. Dat de jongeren de dupe worden van de financiële hebzucht van de MBEG en de gemakzucht van het COA en de gemeente is één. Dat de natuur de hoofdprijs betaalt, is een bestuurlijke blamage van formaat. Later deze maand spreekt de gemeenteraad over dit onderwerp. Uitlatingen in de media voorspellen veel rumoer, maar of iemand eindelijk de centrale vraag durft te stellen – waarom geen opvang binnen de bebouwde kom? – valt te betwijfelen.