16 november 2025 – In de Gooi en Eemlander van vandaag opnieuw een artikel over misstanden op het azc in het Borrebos bij Paleis Soestdijk. Wie een groep kwetsbare, vaak getraumatiseerde pubers diep in een bos wegstopt, hoeft zich niet te verbazen dat het daar soms misgaat. Iedereen die een beetje verstand heeft van opvang weet dat. Toch doen politiek en media alsof de incidenten die zich voordoen op het azc uit de lucht komen vallen. Het is een vorm van collectieve wegkijkerij die inmiddels gênant wordt.
Wat volledig ontbreekt in het publieke debat is aandacht voor de andere slachtoffers: flora en fauna in het Borrebos en het Paardenbos. Nachtelijke lichtvervuiling, geluidsoverlast, zwerfafval en vooral het permanente stedelijke gebruik dat een opvanglocatie van 152 asielzoekers met zich meebrengt, straks opgehoogd naar 175 plus een contingent starterswoningen, drukken zwaar op een gebied dat deel uitmaakt van het Natuurnetwerk Nederland. Het is, hoe je het ook wendt of keert, een vorm van verboden verstedelijking in een kwetsbaar natuurgebied. En toch doet de Baarnse politiek er het zwijgen toe. Niet omdat het onduidelijk is wat hier gebeurt, maar omdat niemand in het gemeentehuis hardop durft te zeggen dat deze locatie nooit gekozen had mogen worden.
Daar komt nog bij dat de gemeente met het azc precies tegemoetkomt aan de wensen van de MeyerBergman Erfgoed Groep, die volhoudt dat exploitatie van het voormalige kazerneterrein nodig is om de restauratie van Paleis Soestdijk financieel rond te rekenen. Daarbij ontbreekt het volledig aan een publieke restauratiebegroting en is nooit aangetoond dat exploitatie van deze locatie noodzakelijk zou zijn voor het behoud van het landgoed. Maar zelfs als dat wél zo zou zijn, dan nog mag natuur nooit worden opgeofferd om een rijksmonument te ondersteunen, en al helemaal niet wanneer dat monument in de praktijk is verworden tot een ordinaire melkkoe voor een projectontwikkelaar.
De stilte die de politiek in acht neemt past bij de houding die zowel het college als de gemeenteraad in dit dossier al vanaf het begin bepaalt: alles is beter dan opvang binnen de bebouwde kom. Zelfs partijen die zich graag groen voordoen, laten de natuur moeiteloos vallen zodra het spannend wordt. Mooie woorden over biodiversiteit en over het wippen van tegels in voortuinen, maar nu het Borrebos wordt opgeofferd kijkt men uit vrees voor kritiek vanuit de achtertuinen de andere kant op. Hypocrisie in zijn zuiverste vorm.
Het resultaat laat zich inmiddels zien: spanningen en incidenten die onvermijdelijk zijn bij een afgelegen opvanglocatie, en een natuurgebied dat door licht, geluid, vervuiling en intensief gebruik langzaam achteruitgaat. Daar komt nog bij dat Stichting Behoud het Borrebos al vijf maanden wacht op een beslissing op haar bezwaar, dat op 20 juni 2025 is ingediend. Dat het college kennelijk gebruik gaat maken van de uiterste beslisdatum van 3 december zegt alles over de bestuurlijke staat van Baarn: traag als het gaat om bescherming van natuurbelangen, maar bliksemsnel als er een vergunning moet worden verleend die het bos schaadt.
Het is tijd dat Baarn stopt met wegduiken en toegeeft wat iedereen met gezond verstand allang weet: een azc hoort niet in een bos. Jonge en oudere asielzoekers zijn beter af binnen een dorpse sociale omgeving, met voorzieningen en adequate begeleiding. Niet in het Borrebos, niet in het Paardenbos, en nergens in een natuurgebied. Zolang de gemeente dat hardnekkig blijft negeren, blijft het bos de prijs betalen voor een politieke gemakzucht die zijn weerga nauwelijks kent.
Volgend jaar maart zijn er gemeenteraadsverkiezingen. Reken er maar op dat áls er al over gesproken wordt dit dossier dan wordt gepresenteerd als een succesverhaal: kijk eens hoe voortreffelijk Baarn dit heeft geregeld, zonder het ‘verzet’ dat elders in het land te zien is. Terwijl het echte ‘succes’ simpelweg bestaat uit het wegduwen van verantwoordelijkheid naar een kwetsbaar natuurgebied.
Ik noem het maar zoals het is: hypocrisie van het zuiverste water.