Het optreden van Suzan en Freek gaat tóch door en maakt de reeks van tien Royal Park Live-concerten dit jaar alsnog compleet. De gemeente Baarn heeft de vergunning verleend en dus verandert de voortuin van Paleis Soestdijk begin volgende maand opnieuw in een tijdelijke poptempel. Mooie verlichting, uitverkochte avonden, van trots glimmende raadsleden op de tribune, sfeervolle foto’s voor op sociale media. En vooral: een heleboel lawaai en een hoop extra verkeer op de Amsterdamsestraatweg.
En alsof dat nog niet genoeg is, vindt rond dezelfde tijd, een paar kilometer verderop bij Kasteel Groeneveld, het Wonderfeel-festival plaats. Ook daar duizenden bezoekers en versterkte muziek, zij het met minder decibellen. Maar ook daar wordt de rust verstoord, op een landgoed dat – net als Paleis Soestdijk – deel uitmaakt van het Natuurnetwerk Nederland. Hoe beschaafd de programmering daar ook klinkt, ook hier moet de fauna wijken voor menselijk vertier.
Dat versterkte muziek vanaf de paleis- en kasteeltuinen tot diep in de omliggende bossen doordringt, waar vogels, vleermuizen, reeën en ander wild zich normaal gesproken verschuilen. Dat tienduizenden bezoekers zich richting de poort van het Natuurnetwerk Nederland op de Utrechtse Heuvelrug begeven. Het mag allemaal, want het is afgestemd op de regelgeving, gemeten en keurig verantwoord. “Binnen de kaders.” “We houden toezicht.” Maar wat mij betreft is dit beleid al lang tot ver buiten het bereik van gezond verstand geraakt.
Natuur die alleen op papier beschermd is, is in werkelijkheid weerloos. Zeker als elke uitzondering ‘maatwerk’ mag heten en duurbetaalde adviesbureaus precies weten hoe je een natuurtoets opstelt die niets in de weg staat. De organisaties achter Royal Park Live en Wonderfeel hoeven zich vooralsnog geen zorgen te maken. Er is geld genoeg, kennis van het systeem in overvloed en ruime ervaring met het juridisch sluitend krijgen van plannen. Elk bezwaar wordt gereduceerd tot procedure. Elk rapport concludeert wat gewenst is: geen “significante verstoring”. En wie daar anders over denkt, mag dat beargumenteren in een bezwaar dat niets verandert.
De balans is zoek. Dat we geen bezwaar meer aantekenen voor de kat z’n viool betekent niet dat we onze strijd tegen de aanranding van de natuurbelangen op en rond het landgoed Paleis Soestdijk opgeven. Waar ik op hoop, is dat ooit het besef indaalt bij de bestuurders van provincie en gemeente dat dankzij wat in beleidsjargon ‘recreatief medegebruik’ heet, de balans voor de natuur in de Vuursche bossen compleet is doorgeslagen.
Kees Koudstaal