26 november 2025 – Het is nauwelijks nog geloofwaardig te noemen. In 2017 kocht de MeyerBergman Erfgoed Groep (MBEG) voor het schamele bedrag van 1.7 miljoen euro het complete landgoed Paleis Soestdijk met de uitdrukkelijke belofte dat restauratie en behoud van het rijksmonument voorop zouden staan. We zijn inmiddels acht jaar verder en er is nog altijd geen begin van restauratie te zien. Sterker nog: zelfs de aangekondigde onderhoudsbeurt aan de buitenzijde wordt nu doodleuk uitgesteld.
Wie de berichtgeving leest krijgt de indruk dat het om onvoorziene vertraging gaat, maar de werkelijkheid is aanzienlijk pijnlijker. Voor zover wij kunnen nagaan is er niet eens een omgevingsvergunning aangevraagd voor de restauratie van het exterieur om over het interieur nog maar te zwijgen. Zonder vergunning kun je überhaupt niet beginnen met het aanpakken van het paleis
Intussen tikt de klok maar door in het voordeel van de MBEG. In 2032 mag de projectontwikkelaar het totale landgoed – al dan niet in losse onderdelen – vrij in de markt zetten. Elk jaar uitstel werkt in het voordeel van de projectontwikkelaar, maar niet in dat van het erfgoed. Ondertussen gaat het geld in ruime stromen richting de kassa: evenementen, tentoonstellingen, parkeertarieven en de verhuur van het voormalige marechausseeterrein in het Borrebos aan het COA leveren bakken geld op. Maar het paleis zelf, het rijksmonument waarvoor deze privatisering ooit werd verkocht als ‘behoud door ontwikkeling’, blijft erbij staan als een vergeten decorstuk.
Saillant detail: de algemeen directeur die dit voorjaar werd aangesteld om de restauratie eindelijk in goede banen te leiden, is inmiddels alweer vertrokken, zonder enige toelichting. Wie het paleis een warm hart toedraagt zal zich afvragen: hoe kan een cruciale functie zo stilletjes verdwijnen, terwijl de restauratie nog niet eens is begonnen?
Ook de overheid laat het intussen op alle fronten afweten. Een brief die stichting op 9 oktober 2025 stuurde aan de Rijksdienst voor het Cultureel Erfgoed, met vragen over toezicht en handhaving, is tot op heden onbeantwoord. Hoe kan het dat een rijksmonument gedurende bijna tien jaar geen zichtbare onderhouds- of restauratiestappen kent en dat niemand van de bevoegde instanties daar publiekelijk verantwoordelijkheid voor neemt?
Het wordt tijd dat de overheid – landelijk én lokaal – duidelijk maakt waar zij staat: aan de kant van het erfgoed of aan de kant van een projectontwikkelaar die steeds verder uit de pas loopt met de oorspronkelijke afspraken. De vraag is niet langer wanneer de restauratie begint, maar waarom iedereen dit stilzwijgend laat voortduren…
Kees Koudstaal, voorzitter