(aangevuld op 27 oktober 2025)
23 oktober 2025 – De wolf is terug in de Vuursche bossen en dat is goed nieuws. Dat er reeën zijn doodgebeten op het landgoed Paleis Soestdijk is tot nu toe alleen door de eigenaar beweerd, zonder melding of DNA-onderzoek dat dit bevestigt. Toch schilderen lokale kranten er een sprookje omheen: alsof er een slachting heeft plaatsgevonden in een eeuwenoud hertenkamp. Alsof we ons nog altijd in de tijd van de Oranjes bevinden.
De werkelijkheid is anders. Wat in de kranten gemakzuchtig een “hertenkamp” heet, was in de tijd van de Oranjes een wildbaan: een door hagen en hekken omsloten jachtterrein, groot genoeg om het wild van voedsel en water te voorzien. Daar leefden herten, reeën, hazen en zwijnen, maar ook konijnen en fazanten. Zo maakte Paleis Soestdijk deel uit van de traditie waarin grootgrondbezitters hun buitenplaatsen inrichtten voor één doel: jacht als vermaak. Het romantische hertenkampje waar de wolf nu zogenaamd zou huishouden, heeft dus nooit bestaan. Wat er vandaag ligt, is gewoon een met prikkeldraad omheind maar voor dieren toegankelijk bosgebied, waar reeën en ander wild leven zoals overal elders in de Vuursche bossen. Dat wolven daar jagen hoort bij een gezond ecosysteem. Ze houden de populatie vitaal door vooral jonge en verzwakte dieren te pakken, voorkomen overbegrazing en geven jonge bomen de kans om te groeien. Zelfs de resten van een prooi hebben waarde: raven, vossen, dassen, roofvogels en insecten leven ervan. Het is precies wat Mufasa in The Lion King uitlegt aan Simba: alle dieren maken deel uit van dezelfde cirkel. Het leven van de een vormt de basis voor het leven van de ander.
Bijkomend voordeel
En er is meer: de wolf kan ook rust terugbrengen in onze bossen. Zijn aanwezigheid zou immers zomaar een rem kunnen zetten op de massale recreatieve exploitatie van de kwetsbare bossen. Minder mountainbikers en minder grootschalig toerisme betekenen meer stilte en ruimte voor natuur. Een bos wordt weer bos.
Dat de eigenaar van het landgoed, Maya Meijer-Bergmans, de vondst van de gedode reeën niet meldde bij het wolvenmeldpunt is een gemiste kans. DNA-onderzoek had duidelijkheid kunnen brengen en het sprookjesbeeld van een “slachting in een hertenkamp” eenvoudig kunnen ontkrachten. Haar opmerking dat het landgoed onmogelijk is af te sluiten voor wolven is natuurlijk waar en gelukkig maar. Want de wolf hoort hier thuis, óók in het bosgebied van Paleis Soestdijk.
Wat mij in dit hele verhaal het meest stoort, is hoe gretig lokale kranten dit sprookje doorvertellen. Daarmee maken ze de wolf tot vijand, terwijl hij juist bondgenoot is. Hij herstelt het natuurlijke evenwicht, vergroot de biodiversiteit en brengt de rust terug in de Vuursche. Niet de wolf, maar het sprookje is het probleem. De wolf is de oplossing. En dat is het verhaal dat verteld moet worden.
Dit schrijft het AD:
Nota bene
17 oktober 2025 – Inmiddels is ons duidelijk geworden dat er op het landgoed een niet-wolfwerend omheind grasveld was waar een aantal edel- en damherten rondliepen. Misschien heeft een wolf daar inderdaad toegeslagen, maar zeker weten doen we dat niet. De landgoedeigenaar liet het na de vondst te melden bij het Wolvenmeldpunt en zo werd de kans op DNA-onderzoek dat helderheid had kunnen geven bewust onbenut gelaten.
Wat overeind blijft, is dat de sprookjesachtige voorstelling van een eeuwenoud “hertenkamp” waar een wolf heeft huisgehouden neigt naar misleiding. Opvallend is dat mevrouw Maya Meijer-Bergmans, die de media doorgaans gretig te woord staat zodra er iets te verdienen valt, nu de kans laat liggen om openheid te geven over dit ‘wolven-incident’ en uit te leggen waarom geen melding is gedaan. Dat lokale kranten dit verhaal kritiekloos doorvertellen, zonder er dieper in te duiken, maakt het alleen maar erger: zij voeden angstbeelden over de wolf, terwijl die juist bondgenoot is bij het herstel van natuur en evenwicht in de Vuursche.