Een kerstcolumn…
Op de dag voor kerst liep ik tijdens een wandeling door Vorstelijk Baarn een gemeenteraadslid tegen het lijf. De naam laat ik uit christelijke barmhartigheid achterwege. De vraag was vriendelijk bedoeld: hoe ik het niet slagen van mijn actie ervaarde.
Mijn actie?
Het bleek te gaan over het azc in het Borrebos. Dat beschermde bosgebied bij Paleis Soestdijk waar de natuur inmiddels vooral in voetnoten bestaat. Ik antwoordde dat de zaak gewoon bij de rechter komt te liggen en dat ik vertrouwen heb in een goede afloop. Voor de natuur, welteverstaan. Dat leek mij geen revolutionaire uitspraak.
Wat mij eerlijk gezegd meer bezighield, zei ik, was dat geen enkel gemeenteraadslid het college ooit serieus heeft bevraagd over het azc in relatie tot het provinciale verstedelijkingsverbod. Dat geldt namelijk ook in Baarn. En dus ook voor het Borrebos. Zo’n verbod is geen mening, maar wet.
De reactie was ontwapenend eerlijk. Het geachte raadslid zei dat daar gewoon woningen gebouwd mogen worden, want die hebben we hard nodig voor onze jongeren.
En daar stond ik. Niet tegenover een juridisch argument. Geen beleidsmatige afweging. Geen kennis van provinciale regels. Alleen een mening. Uitgesproken alsof die automatisch zwaarder weegt dan de wet.
Het was een leerzaam moment. Niet omdat het verrassend was, maar omdat het perfect samenvatte hoe het in Baarn vaker werkt. Regels zijn prima, zolang ze niet in de weg zitten. En natuur is prachtig, zolang je er nog iets op kunt bouwen.
In een flits dacht ik aan een tekening die ik in 2022 kreeg bij mijn afscheid van de gemeenteraad. Fokke en Sukke wandelend door Vorstelijk Baarn. “Ooit was dit een bos…”, zegt de een. “Maar toen stopte Kees…”, zegt de ander. Satire heeft soms weinig fantasie nodig.
Zolang persoonlijke voorkeuren worden verward met beleid en controle op het college wordt ingeruild voor meegaan met plannen die beter in het eigen straatje passen, blijft het nodig dat burgers zich ermee bemoeien. Daarom blijft Behoud het Borrebos de vingers op zere plekken leggen. Niet omdat dat zo leuk is. Maar omdat iemand het moet doen.
Nu het kerst is. Een feest van zorg voor het kwetsbare, wens ik iedereen in Baarn een moment van bezinning toe. En misschien, heel misschien, straks in 2026 een raad die begrijpt dat een verstedelijkingsverbod geen decorstuk is.
Fijne kerstdagen!